This is how I See Gokarna...

When I reached Gokarna, it was 2 in afternoon. Gokarna is religious pilgrimage town in north Karnataka's coastal part. I was pleasantly surprised to see the market full of tourists especially foreigners. I was hungry and my search for restaurant didn't take long time as there were no many options available in the town. I entered in Raghavendra Restaurant which was at the corner of main road, next to the bus stop.

Without thinking much I ordered Masala Dosa as soon as I settled down on the table. Restaurant was full, mostly with tourists. I was busy watching different tourists sitting in the restaurant. This is my hobby. I love watching people, catching their expressions. I am a people watcher. I suddenly realized that my table was being shared by a lady. She was wearing a Punjabi Suit with silver ornaments. She had blue eyes and short height. She was in her sixties, that I could guess from her skin. I complimented on the nose ring she was wearing. She thanked me with her charming smile.

After formalities l understood that she was from USA, it was her sixth trip to India. Gokarna was her one of the favorite places in India. She keeps visiting Gokarna every year since her first visit and stays there for least few months.

But the fun started when she refused to accept that I was an Indian when I told her that I am a solo woman traveler from India. In a melodramatic tone she shouted at me, what? You're still single? Go get married, it's not good to travel alone for a women. We laughed at her spontaneous performance like anything. She sounded like a typical Indian Granny to me. She was interesting. I was happy she chose to sit on my table.

Returning to her original tone she took me in flashback with her. She started, I was backpacking in Europe when I met John. He was a nice guy with a passion for traveling. We traveled together, fell in love. Without knowing I realized that I was pregnant with his child. I was only 27 years old. I was knowing John since hardly three months. Thought I had traveled almost all Europe by that time, I had a desire to explore the World. No one was there to give a suggestion. My mom wanted me to abort the child, because she knew although John was in a process to get separated from his wife, he was still married. I was confused. 

Days were passing and I was just thinking, rethinking and over thinking. This continued for few more days until I was tired of thinking. One day I sat down and closed my eyes and a sudden thought popped up in my mind. We were using all kind of precautions, still I got pregnant. There must be a reason behind it. This must be a God's will that I should give a birth to this child. I decided to give birth to my child.

We came back to California. I simply told John,  I won't force you for anything. This child is my responsibility as well. But if you want, you could be as involved as you want. John chose to go back to his wife and give his marriage a second chance. I didn't stop him, you can't make a man to stay. This is not a thing a woman should do.

I rejoined my job. This was a difficult time in my life. But I was witnessing change, change in people around me, change in me as a person, I was improving as a human being. When I was in my seventh month of pregnancy, John came back in my life. He had got divorce from his wife. His second chance to his marriage didn't work. I welcomed him in my life.   

John was a nice boyfriend. He took care of me. I gave birth to my first child, I named him Ruth, Its a Hebrew name, meaning a friend. We were having happy times. When Ruth was a year old, John bought a caravan. we went on a road trip to North America. This was the best ever experience. Traveling and taking care of a one year old kid, Incredible. I was improving as a person, as a human being. I was becoming more responsible. I was liking this change in me.

We, me and John decided to have one more child,  friend to Ruth. I gave birth to my second child, Ethan. Ruth was 2 years old that time.  One day John came back from office and proposed me for marriage. I was taken aback by his sudden action. I said, No, I dont want to get into legal things. I am happy with you and kids. But John was insisting me. He told me that He was a only child to his parents, so he wanted our kids to have his name. After knowing this I was angry with him. Though I was living in the part of the world which is said to be developed but not mentally. We still have male dominating society. But after few days I agreed and said Yes for marriage. I was in love with him. 

We got married in our house. Our two kids, Ruth was 4, Ethan was 2, few mutual friends of John and me were present for our marriage ceremony. Our parents couldnt make it to our wedding.

We both were working. We were happy with our jobs. Our kids were growing, they were going in school. We were enjoying of parenthood. John and I were in love. I couldnt ask for more than this in my life. 

That was our 13th year of marriage. I found out that John was seeing someone else. He wanted a divorce from me. This was a shock but I handled the situation. I didnt fight with him. I didnt even ask him, why? Why are you leaving our happy world? If the situation comes where you are put in situation to ask Why? you should not ask. This is the best way to let the things go. Her name was also Karin.

We took a piece of paper, and divided the things equally between both of us. The things we bought together for our home. This was hard but its better to be practical sometime. Each of us got two weeks of custody for our kids. We were living in a same city so it was easy for kids and with their school. Our divorce went peacefully.

I never broke my friendship with John. Because I didnt want my kids to face any problem because of our divorce. Other Karin was good, I wont say she was my best friend or something. But she was not bad at all. She took care of my kids as their step mother very well. We are friends on Facebook and we often like each others posts and pictures. 

 After John, I  had few boyfriends. Couple of them wanted to marry me. But I was firm on my decision not to get married. I very humbly rejected their proposals saying that I have already done it once. I have my two sons to raise. I am happy with it. I dont want to start it all over again.

  

Now my Ruth is 36, ethan is 34. Ruth got married two years back. I couldnt attent his wedding, I was in China at the time. He has a year old sweet daughter, Sky. I am a grand mom now. Ethan lives with his girlfriend, half of the year in Alaska and half in California. Last year he was missing me so badly, he came to meet me in India with his girlfriend for two months. They loved their stay with me in India, Camel safari in Jaisalmer and Goa beaches.

Last year, we all meet at my niece's wedding. I saw Sky for the first time. Thought we dont meet regularly, we are in touch with each other through Skype. We have a strong connection and a emotional bond.   

We didnt realize how time passed. I listening to her life story for two hours. Her journey of life was going on. She was going through all kind of experiences. Happy, sad, shocking, surprising. some were against her will, some she wanted to happen. But she never left traveling. This is what impressed me a lot. I was influenced by this strong lady. She welcomed life as it came. She never complained for anything happened in her life. She never quit her passion, passion for traveling for anything. She kept learning from life. She kept traveling. she is still travelling. 

Kiril , After pooja in Rama Mandir 

Compassion has no language, no boundaries :) 

View of Gokarna Beach, from the hill which separates Kudle and Gokarna Beach.

View of Gokarna Beach, from the hill which separates Kudle and Gokarna Beach.

loved this gesture 

loved this gesture 

loved this gesture 

Traveling family...family who travels together stays together :)

He asked me for a reason, why I wanted his photo

You enjoy the sea, we are off to our daily wages work. 

That little one enjoying the game.

This is the place where I stayed. Nice people. I would love to visit it again.

A morning view from the restaurant, Kudle Beach

View of Gokarna Beach, from the hill which separates Kudle and Gokarna Beach.

I see myself in her :) walking towards no destination...just walking and living :)

गोकर्ण-अचानक भयानक – 2

२४.१२.२०१५

दुपारचे अडीच वाजले असतील मी गोकर्णला पोहोचले तेंव्हा. प्रचंड उकडत होतं तिथं. प्रवासही भरपूर झाला होता माझा. भूक लागली होती. किरील ला यायला अजून एक तास होता. तो येईपर्यंत मी जेवण करायचं ठरवलं. बस stop जवळच “राघवेंद्र” म्हणून एक छोटंसं restaurant होतं. मी आत जाऊन बसले. आत, local कन्नड लोकांबरोबरच काही विदेशी पर्यटकही जेवण करत होते. कर्नाटक मध्ये असल्यामुळे जास्त विचार न करता “मसाला डोसा” आणि चहा order केला.  बिल आलं ३० रुपये फक्त.

Restaurant पूर्ण भरलेलं होतं. माझ्या टेबल वर पंजाबी सूट घातलेली साठीतली एक विदेशी महिला येऊन बसली. उंचीला जास्तीत जास्त ५ फुट असेल. तिने चांदीचे दागिने घातलेले होते अंगावर. मला का कुणास ठाऊक पण छान वाटलं तिच्याकडं पाहून. मी तिला complement दिली कि नाकात घातलेली, रिंग छान दिसतेय. खरच छान दिसत होती तिला. तिने दही आणि बटाट्याची भाजी order केली.

थोड्याच वेळात ती माझ्याशी बोलायला लागली. तिला आधी वाटलं कि मी पण विदेशी पर्यटक आहे. माझा अवतार पाहून तिला असं वाटलच कसं असेल देव जाणे. मी तीचा गैरसमज दूर केला, तीला सांगितलं कि मी भारतीय आहे, पुण्याहून आलेय. आणि जेंव्हा तिला समजलं कि मी २९ वर्षांची, unmarried आणि solo traveler आहे, तिला आश्चर्याचा धक्काच बसला. आणि एकदम भारतीय म्हातारीने टोमणा मारावा असे expressions देत मला बोल्ली, “काय ?, एवढी मोठी झालीस, लग्न नाही केलंस अजून, आणि एकटीच फिरतेस...” तिचा तो spontaneous performance पाहून मला हसू आवरेना.

आणि मग मला समजलं, कि तिला मी भारतीय का वाटले नाही, कारण भारतीय मुली एकट्या travelling करतच नाहीत, असा समज म्हणा, गैरसमज म्हणा बाहेरच्या लोकांमध्ये आहे. किंबहुना तिचा गैरसमज इतका पक्का होता कि मी दिसायला १००% भारतीय असूनही, तीला मी विदेशी वाटले. 

आम्ही खूप हसलो आणि मग गप्पाच गप्पा सुरु झाल्या. माझ्याबद्दल सगळी विचारपूस केली तिने. मी तिला विचारलं , तू एकटीच आलीयेस गोकर्ण फिरायला? का कुणास ठाऊक पण तिने तिची सगळी story च सांगायला सुरुवात केली.

ती सांगू लागली, वयाच्या २७ व्या वर्षापर्यंत तिचा अख्खा पूर्ण युरोप फिरून झाला होता. युरोप फिरता फिरता तिला जॉन भेटला. त्यालाही भटकायची खूप आवड होती. दोघांची मस्त गट्टी जमली. प्रेमात पडले. आणि केरिन वयाच्या २७ व्या वर्षी pregnant राहिली. आणि अजून ती जॉनला व्यवस्थित ओळखत पण नव्हती. तीन महिन्यांची तर त्यांची ओळख. ती पण प्रवासातली. तिच्या आईच्या मते तिने जॉन च्या बाळाला जन्म नको होता द्यायला. केरिनने पण आधी तोच विचार केलेला. जॉन विवाहित होता आणि त्याचा पहिल्या लग्नात  काहीतरी problems होते आणि त्याची घटस्पोट घ्यायची process सुरु होती. पण तो अजूनही विवाहीतच होता. त्यामुळे केरिनला काय करावा समजत नव्हतं.

एकदा असंच तिच्या डोक्यात विचार आला, कि सगळे precautionary measures वापरत असूनही ती pregnant राहिली म्हणजे, हे देवाच्या मनात होतं. म्हणजे हे होणारच होता, हेच योग्य आहे. तिने बाळाला जन्म द्यायचं ठरवलं. आणि जॉनवर काही एक बंधन न टाकता किंवा जबाबदारी न देता त्याला त्याचा निर्णय घ्यायला सांगितलं. जॉनला त्याचा आधीच्या लग्नाला दुसरा chance द्यायचा होता. तो केरिनला सोडून त्याच्या बायकोकडे गेला. केरिनने पण त्याला अडवलं नाही. त्या दिवशी तिने बोल्लेलं एक वाक्य माझ्या जसाच्या तसं लक्षात आहे, “you cant make a man to stay, dear.” तुम्ही जाणाऱ्या माणसाला थांबवू शकत नाही. थांबवायलाही नको.

केरिन कॅलिफोर्नियाला आली. परत job सुरु केला. काही महिन्यांनी जॉन परत तिच्याकडे आला. त्याला घटस्पोट झाला होता एव्हाना. केरिनने तिच्या मोठ्या मुलाला जन्म दिला. तिने त्याचं नाव सेथ ठेवलं. हिब्रू भाषतला नाव आहे हे, तिने सांगितलं.  

सेथ एक वर्षाचा असताना जॉनने camper van घेतली आणि ते तिघं जण पूर्ण south अमेरिका फिरले. मी तिला मध्ये थांबवून विचारलंच, एक वर्षाच्या लेकराला घेऊन तुम्ही फिरले? ती “हो” बोल्ली फ़क़्त. आणि प्रवासातल्या गमतीजमती सांगायला लागली. काही दिवसांनी त्या दोघांनी विचार केला कि सेथला एखादा भाऊ किंवा बहिण हवा. सेथ दोन वर्षाचा असताना केरिनणे तिच्या दुसऱ्या मुलाला जन्म दिला. इथन नाव त्याचं.

केरिन आणि जॉनचं त्यांच्या दोन मुलांबरोबर बरोबर आयुष्य मजेत चाललं होतं. एक दिवस अचानक जॉन केरीनला बोल्ला कि आपण लग्न करूयात. तिने पहिल्यांदा स्पष्ट नकार दिला. तिला जे चाललंय ते मजेत आणि योग्य चाललंय असं वाटत होतं. ती खूप होती जॉन आणि दोन मुलांबरोबर. लग्न करायची तिला गरज वाटत नव्हती. पण मग जॉनने तिला सांगितलं कि, त्याच्या घरात तो एकटाच मुलगा आहे आणि त्याचं नाव पुढे चालवायसाठी त्याला त्याच्या मुलांना त्याचं नाव द्यायचं होतं. मग तर केरिन काही केल्या लग्नाला तयार होईना. केरिन बोल्ली, जास्त दिवस मला त्याला नाही म्हणता आलं नाही, “I was in love with him”. थोड्या दिवसात आम्ही लग्न केलं.  लग्नाला तिचे दोन मुलं आणि ४ common friends आणि ते दोघं. दोघांच्याही घरचे, आई वडील सुद्धा busy असल्यामुळे येऊ शकले नाहीत. घरातल्या घरातच लग्न झालं.

केरिन चा संसार निवांत चालला होता. १३ वर्ष झाली लग्नाला. मुलं मोठी झाली होती. शाळेत जात होती. job पण तिच्या मनासारखा होता. आणि जॉनच्या आयुष्यात अजून एक दुसरी केरिन आली. आपल्या केरिनने परत तोच पावित्रा होता, “you cant make a man to stay, dear.”

त्या दोघांनी divorce घ्यायचा ठरवला. ती मला सांगत होती, आम्ही एक कागद घेतला, त्यावर पेनने एक उभी रेषा आखली. एका बाजूला केरीनला हव्या असणाऱ्या गोष्टी आणि दुसऱ्या बाजूला जॉनला हव्या असणाऱ्या गोष्टी. अगदी न भांडता, तमाशा न करता दोघं वेगळे झाले. मुलांची custody २ आठवडे केरिन, २ आठवडे जॉन कडे अशी होती. दोघं एकाच शहरात राहत असल्यामुळे मुलांच्या शाळेचा वगेरे काही जास्त त्रास नाही झाला.

केरिनचा प्रवास सुरूच होता मुलांना घेऊन. जॉन नंतर तिच्या आयुष्यात २-३ boyfriends आले. ते हि चांगले होते. प्रवासाची आवड असणारे होते. तिला लग्नाची मागणी पण घातलेली एक दोघांनी, पण ती तिच्या निर्णयावर ठाम होती, तिचं उत्तर असं असायचं, मी हे सगळं करून चुकलेय. लग्न केलंय, दोन मुलं आहेत मला. मला त्यांना सांभाळायचय. मला परत या चक्रात अडकायचं नाहीये.

हे सगळं सुरु असताना जॉनबरोबरची मैत्री तिने कधी तोडली नाही. त्यामुळे पालकांच्या divorce मुळे इतर मुलांना जो त्रास सहन करावा लागतो तो केरिनच्या मुलांना सहन करावा लागला नाही. दुसऱ्या केरिन बद्दल तिचं मत अगदी स्पष्ट होतं, “तीला मी माझी मैत्रीण वगेरे म्हणणार नाही, याचा अर्थ ती वाईट आहे असं नाही. ती चांगली व्यक्ती आहे. जेंव्हा जेंव्हा माझी मुलं जॉन कडे राहायची, तेंव्हा माझ्या मुलांची spet mother म्हणून खूप चांगली वागलीये ती. आम्ही facebook friends  आहोत आणि अधून मधून एकमेकींच्या photos ला like करत असतो.” हसून सांगत होती ती.

आता तिचा सेथ ३६ वर्षांचा आणि इथन ३४ वर्षांचा आहे. २ वर्षांपूर्वी सेथने लग्न केलंय. लग्नाच्या आधी त्याने केरिनला call करून सांगितलं कि तो लग्न करत आहे. केरिन तेंव्हा चीन मध्ये  होती. लग्नाला ती जाऊ शकली नाही. तिला आता आठ महिन्यांची एक नात पण आहे, तिचा नाव Sky आहे. इथन त्याच्या girlfriend बरोबर अलास्काला सहा महिने आणि कॅलिफोर्नियाला सहा महिने असं राहतो. तो photographer आहे. मागच्या वर्षी त्याला आईची खूप आठवण आलेली तर, girlfriend घेऊन २ महिन्यांसाठी तिला भेटायला आलेला, केरिन तेंव्हा भारतातच होती. तिने सांगितलं कि त्या दोघांना जैसलमेर मधली camel सफारी आणि गोव्याचे beaches भलते आवडले. जॉन आणि दुसरी केरिन पण अमेरिकेतल्या कुठल्या तरी शहरात राहतात.

मध्यंतरी तिच्या भाचीच्या लग्नात हे सगळे लोकं भेटले. तेंव्हा केरिनने Sky ला पहिल्यांदा पाहिलं. Sky बद्दल बोलताना ती आपल्याकडच्या आज्जीसारखीच वाटायची.

ती सांगत होती, सगळे busy आहेत. आम्ही वारंवार भेटत पण नाही. पण सगळ्यांमध्ये emotional bond आहे. आठवण आली कि skype वर बोलणं होतं मग.

तिची story ऐकता ऐकता २ तास कधी निघून गेले समजलंच नाही. किरील पण पोहोचला होता बस stop पर्यंत. उशीर झालेला त्याला पोहोचायला. केरिन मला सोडवायला आली तिथपर्यंत. मला स्व:ताची काळजी घ्यायला सांगितली.  आणि गडबडीत तिचा contact number न घेताच मी किरील बरोबर निघून गेले.  

गोकर्ण-अचानक भयानक – १

पुणे ते म्हापसा रात्रीचा प्रवास होता म्हणायला, स्लीपर बस असल्यामुळं मी झोपूनच गेले. मडगाव पर्यंत जाणारी बस म्हापश्यालाच बंद पडली. सकाळचे ८ वाजलेले. दुसरी बस येणार होती मडगाव ला घेऊन जायला पण मला वाट पाहण्यात काही अर्थ नाही वाटला. रस्त्याच्या कडेला एक हॉटेल होतं. तिथ जाऊन मी फ्रेश झाले आणि पणजी साठी जाणारी गोवा स्टेट ट्रान्सपोर्ट ची बस पकडली. माझ्या मागे बाकीचे प्रवाशी पण त्या बस मध्ये चढले. त्यांनीही विचार केला असावा कि इथं “त्या दुसऱ्या” बस ची वाट बघत बसण्या पेक्षा १५-२० मिनिटात पणजीत पोहोचू.

मला हे माहित होता कि, गोकर्णला जायसाठी मला मडगाव मधूनच बस मिळणार होती. आणि तिथं जायला पणजीहून जावं लागतं हे हि माहित होतं. पणजीतून मडगाव साठी लगेच बस मिळाली. म्हापश्यातून ३५ रुपयात मी मडगाव ला पोहोचले. बस स्टॉप वर मी ब्रेकफास्ट केला. थोडा वेळात लगेचच मला अंकोला पर्यंत बस मिळाली. या पुढचा प्रवास मी या आधी कधीही केला नव्हता. बस कानाकोना पर्यंत भरलेली होती, नंतर रिकामी झाली. मागचा मोठा sit रिकामं पाहून मला control नाही झाला. backpack sit च्या खाली ठेवलं आणि sling bag चा belt हातात अडकवून मी चक्क पूर्ण बाकावर पाय पसरून झोपी गेले. मध्ये stops आले असतील बरेचसे, मला लोकांच्या चढण्या उतरण्याच्या आवाज यायचा, गोंगाट झाल्यासारखा वाटायचं. पण मी ठरवला होतं, जोपर्यंत मला हलवून कोणी उठ म्हणत नाही तोपर्यंत उठायचा नाही. शेवटी मला उठवलंच कोणीतरी, conductor होता तो, बोल्ला, madam, अंकोला आ गया. यहासे कुमटा के लिये बस मिल जायेगा. तो मला बस पर्यंत पोहोचवायला आला आणि दुसरया conductor ला सांगितला कि, madam को कुमटा मे उठा देना. बहुदा मी बस मध्ये झोपूनच राहील कि काय अशी त्याला शंका आली असावी.  

माझ्या डोक्यात सहज एक विचार आला. माझ्याबरोबर कोणी असता तर, मी दहा वेळा विचार केला असता कि शेवटच्या बाकावर जाऊन झोपू कि नको. कदाचित माझ्या डोक्यात तसा विचार आला पण नसता. मला झोपेची किती गरज आहे यापेक्षा माझ्याबरोबरची व्यक्तीला माझ्या अश्या वागण्यामुळे काय वाटेल हा विचार करण्यामध्येच माझा सगळा प्रवास संपला असता. पण ती झोप माझ्यासाठी खुप महत्वाची होती. त्यामुळे प्रत्येक वेळेस दुसऱ्याला काय वाटेल यापेक्षा आपल्याला काय हवय याकडेही लक्ष द्यायला हवं.

आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे, माझ्यामध्ये एक वेगळाच self confidence असतो मी जेंव्हा एकटी प्रवास करते तेंव्हा. मला अजिबात भीती वाटत नाही कशाचीच. झोपेत मला कोणी काही करेल, माझी bag घेऊन पळून जाईल असं दूर दूर पर्यंत माझ्या डोक्यात आला नव्हतं तेंव्हा. कोणतीतरी extra positive energy संचारते माझ्यात. कधी कधी मला वाटत एका ठिकाणी राहून मी “ती” energy miss करतेय, म्हणूनच कि काय मी फिरत असते, शोधत तिला. आणि मला असच जगायचं, असच शिकायचं, अशीच अनुभूती घ्यायाचीये आयुष्याची, असच मोठा व्हायचय.

नेहमी प्रमाणे ह्या प्रवासात मला जितके drivers आणि conductors भेटले, मदत करणारे भेटले. आणि बस पण लगेच मिळत गेल्या. मी कुठही pre booking वगेरे केलेलं नव्हतं ह्या वेळेस. म्हटलं बघू काय होतं ते. थोडीशी risk थोडसं adventure आणि खुप सारा confidence.

कुमटा ला जाणारी बस सुरु झाली. ह्या वेळेस मला last sit काही भेटलं नाही. एक चाळीशीतील कोकणी महिला आणि तिची १३-१४ वर्षांची मुलगी माझ्या शेजारी बसल्या. त्यांनी दोघींनीही मस्त गजरे माळलेले होते केसात. आणि खूप चमकीचे कपडे घातलेले होते. थोडा वेळाने मी बस मध्ये नजर फिरवली तर सगळ्यांनी तितक्याच चमकीचे कपडे घातलेले होते. ते गजरे जरा वेगळ्याच प्रकारे गुंफलेले होते. मी तिला विचारण्याचाही प्रयत्न केला पण काही सफल नाही झाला. माझी भाषा तिला अजिबातच समजत नव्हती. आम्ही वेळोवेळी smiles exchange करत होतो.

इकडं तिकडं बघत, थोड झोपत, आणि गाणे ऐकत माझा प्रवास सुरु होता. डिसेंबर चा महिना सुरु होता पण कोकणात कशाचा हिवाळा अन काय. भयानक उकडत होतं. 

कुमटा तीथुन मला लगेच गोकर्ण साठी बस मिळाली.  मडगाव पासून गोकर्ण पर्यंत प्रवासाचे जास्तीत जास्त २५० रुपये लागले असतील मला.

किरील ला message करून अर्धा तास झाला होता पण त्याचा अजून काही reply नव्हता आला. किरील, रशियाचा होता  आणि भारतीय संस्कृतीने भारावून गेल्यामुळे गोकर्ण मध्ये राहत होता.. या आधी तो तिबेट मध्ये राहायचा. तिबेटीयन बौद्ध वांगमय रशियन भाषेत translate करायचं काम तो करत होता. आणि हिंदू अध्यात्माचा खूप अभ्यास केलेला होता त्याने. गोकर्ण मधला  दोन दिवसाचा मुक्काम मी त्याच्या घरीच करणार होते. 

गोकर्ण ला पोहोचले मी, अडीच वाजलेत दुपारचे. भूक लागलेली आहे. किरील चा पत्ता नाही. सरळ कुडळे beach वर जावं कि किरील च्या reply ची वाट पहावी विचारच करत होते तेवढ्यात त्याचा call आला. तो राम मंदिरात पूजेला बसला होता. त्यामुळे माझा message बघता आला नव्हता. यायला त्याला एक तास भर वेळ होता. जवळच एक छोटंसं restaurant होतं. मी म्हटलं जेवण करून घ्यावं. कर्नाटक मध्ये असल्यामूळं मी जास्त विचार न करता एक मसाला डोसा ऑर्डर केला.

खूप प्रवास झाला होता, जवळजवळ १८ तास आणि ६०० किमी. पुणे ते म्हापसा. म्हापसा ते पणजी. पणजी ते मडगाव. मडगाव ते अंकोला. अंकोला ते कुमटा. कुमटा ते गोकर्ण. पण मला वाटतच नव्हतं कि मी इतक्या लांब आलेय आणि इतक्या वेळापासून वेगवेगळ्या बसेस पकडून प्रवास करतेय.

एक विसरलेच, पुणे ते म्हापसा मला ११०० रुपये लागले sleeper coach बस चे, Christmas season मुळे तिकिटांची किंमत वाढली होती. नाहीतर पुणे ते गोवा साधारणतः ७००-८०० रुपये लागतात off season मध्ये.